^Terug naar boven

Sponsoren

Luxe bakkerij Jongeneel. Nieuwe Duinstraat 2 Noordwijkerhout
Total
TOTAL Herenweg 35 Noordwijkerhout.
Het wapen van Noordwijkerhout Dorpstraat 14 Noordwijkerhout Lekker eten voor een leuke prijs.

Who's Online

We hebben 8 gasten en geen leden online

Mijn (oldtimer) verhaal.

 
Het begin:
Altijd heb ik het thuis al gehad over het hebben van een oldtimer. Mijn hart ging, en gaat nog steeds, sneller kloppen van een MG-A. Het liefst in de kleur Old English White met rood lederen bekleding en van het bouwjaar 1956.  Tijdens de dagelijkse avondwandeling van mijn vrouw en mij liepen we altijd over de van Panhuysstraat in Noordwijk. Langs de weg stond een zwarte MG-B met een brief achter het raam “te koop”. Vele keren hebben we er langs gelopen en iedere keer zei ik tegen mijn vrouw “het is toch wel een leuke auto he”. Tot ze er op een keer genoeg van had en zei “waarom bel je die man niet eens op om te vragen of je een proefrit mag maken. Dan weet je gelijk of je het iets vindt. Die MG-A komt er vanwege de aanschafprijs toch nooit”. De volgende dag liepen we ons rondje en zou ik vanaf het A-viertje achter het raam het telefoonnummer opschrijven. Tot mijn grote spijt was het A-viertje weg. Was ik !@#$% toch nog te laat. Maar wat schetst onze verbazing. Een paar dagen later zat het er weer op. Uiteraard heb ik meteen gebeld en een afspraak gemaakt. Een paar dagen later zou ik een proefrit komen maken. De eigenaar vertelde dat hij bloemenrijder was en de auto mee had genomen uit Duitsland. Volgens zijn verhaal zou hij uit California Amerika zijn gekomen. Verder wist hij het ook niet. Het papiertje was een paar dagen weggeweest omdat de auto voor de keuring van de RDW moest. Toen hij was goedgekeurd heeft hij het er weer op gedaan. Na de proefrit was ik eigenlijk meteen verkocht. Het is een zegening om in zo’n auto met open dak rond te kunnen rijden.
 
De aanschaf:
De dag er na werd de papierwinkel in orde gemaakt en werd ik de eigenaar van een zwarte MG-B uit 1977. Tot groot plezier van mijn vrouw en met name mijn drie zonen. Het is een Amerikaans model. Dat wil zeggen deels dan. De rubber bumpers waren al vervangen voor compleet verkeerde chromen bumpers. Aan de voorzijde zijn ze anders dan aan de achterzijde. We denken dat de achterbumpers van een Mercedes zijn. In de maanden daarna hebben zich nogal wat motorische problemen voorgedaan. Met name starten was een drama. De zoons hebben vaak moeten duwen om hem aan de praat te krijgen. Dat dit niet meevalt weten vele niet. De MG is zwaarder dan je denkt. Het lijkt een klein autootje maar weegt toch nog bijna duizend kilo. Dit resulteert er in dat je de auto niet pakt omdat hij het toch niet doet. Uiteindelijk vond mijn vrouw dat ik er of iets aan moest laten doen, of hem opruimen. We hebben er best wat geld aan laten verdienen maar na meerdere reparaties deed, en doet, de MG het prima en loopt hij als een naaimachientje. Met veel plezier pakken we de cabrio. Wat ik nooit geweten heb is dat, zodra de zon schijnt, je al heel snel open kan rijden. Zelf als de temperatuur aan de lage kant is. Maar als het zonnetje schijnt dan is het prima uit te houden en kunnen we lekker toeren. Toen we de MG aanschaften zat er een geel kenteken op. Ik vond dat dit eigenlijk niet kon. Zodra dat mogelijk was heb ik een Young timer kenteken aangevraagd. Uiteraard, zoals het een oldtimer betaamt, in het blauw uitgevoerd.
De MG Club:
Vrij snel ben ik lid geworden van de MG club. Dit is één van de grootste autoclubs van Nederland. Zij organiseren vele bijeenkomsten en ritten. Meerdere ritten hebben we meegereden wat altijd leuk is. Je komt nog eens ergens anders dan dat je gewend bent. Eén van de hoogtepunten was toch wel een gooi naar een wereldrecord. In de Flevopolder werd een poging gedaan om de langste file met één merk auto te bewerkstelligen. Op zondagmorgen 3 juli 2005 gingen we al vroeg richting polder. Daar aangekomen moesten we opstellen en in colonne gaan rijden richting Lelystad. De voertuigen mochten niet meer dan tien meter uit elkaar rijden. Maar…..het is gelukt. In het Guinness Book of Records staat vermeld dat het merk MG een rijdende file had van 479 voertuigen. Wat ik ook leuk vind te vermelden is dat, nadat ik een foto van de MG in een bollenveld heb opgestuurd naar de MG-Club, er voor het jaar 2002 een kalender is gemaakt waar onze MG tussen de tulpen staat te blinken in de zon.
 
CCCO
In 2001 stond er een oproep in de krant. Er werden oldtimerbezitters en liefhebbers gevraagd om zich aan te melden voor een gezelschap. Het waren John Vroom en Herman Klaver die hadden bedacht om geïnteresseerden van oldtimers bij elkaar te brengen in “Het Witte Huis” in Oegstgeest. Dit gebouw kent bijna iedereen die zijn rijexamen heeft gedaan in de Bollenstreek. Hier werden deze examens namelijk afgenomen. Op de eerste bijeenkomst, gehouden 24 september 2001, kwamen vele mensen met hun oldtimer. We werden hartelijk ontvangen met een consumptie. Er werd een vergadering gehouden waarin duidelijk werd gemaakt dat dit vooral een club moet zijn waarbij alles kan en alles mag maar waar vooral niets moet. Géén bestuur, en géén contributie. Ook werd ons gevraagd om mee te denken over activiteiten die we zouden kunnen ontplooien. Na de vergadering werden we naar buiten gesommeerd om de voertuigen die er stonden te bekijken. John Vroom noemde deze voertuigen “Liefdes op Leeftijd”. Dit heb ik dus niet zelf verzonnen. Ik heb het alleen afgekort zodat het LOL is geworden. Want LOL hebben we er zeker in gekregen. Inmiddels had de club de naam CCCO gekregen wat staat voor Classic Car Club Oegstgeest.
 
De eerste rit:
Juist op dat moment is een neef van mij voorzitter geworden van het evenement Kom in de Kas wat om het jaar in Rijnsburg en in Valkenburg gehouden wordt. Hij belde me op met de vraag of ik iets kon bedenken met onze oldtimers in samenwerking met Kom in de Kas. Samen kwamen we op het idee om ergens te verzamelen, gevolgd door een rit om uiteindelijk op het terrein van Kom in de Kas de voertuigen te mogen stallen. Het eerste evenement werd op 5 april 2002 gestart bij Het Witte Huis. Daar kwamen 20 voertuigen op af. Ik had wat sponsors gevonden die o.a. een pen en een paar gimmicks hebben gegeven. 
 
 
 
 
Na een rit van ongeveer anderhalf uur door de streek kwamen we bij Kom in de Kas in Rijnsburg. Daar werden we hartelijk ontvangen met een consumptiebon. Daarna mochten we het, overigens afgesloten gebied, in om onze liefdes op leeftijd te laten bewonderen. Zo ontstond er een win/win situatie. Wij waren een extra evenement bij Kom in de Kas. En wij konden onze bijzondere hobby uitdragen aan het publiek die altijd in grote getale op dit evenement af komt. Ik kan jullie zeggen dat door de uiteenlopende diversiteit van de voertuigen het publiek altijd zéér verrast is. Ze reageren over het algemeen enthousiast op ons optreden.
 
Vervolg:
Uiteraard kreeg het organiseren van de rit een vervolg. Zo kwam het dat Kom in de Kas, inmiddels omgedoopt tot Kom in de Ka(r)s, een traditie is geworden die elk jaar op de eerste zaterdag in april wordt verreden. Toen in 2012 de 10de editie werd gereden heb ik Burgemeester Goedhart van Noordwijkerhout bereid gevonden om de rit te starten door de sirene van een oldtimer brandweer te laten loeien. Zo was er ook een collega die was betrokken bij het mozaïek en culinair festival in de Zilk. Daar waren ook een stel oldtimers te bewonderen. Met de vraag of ik er voor kon zorgen dat er meer voertuigen zouden komen is het tweede evenement geboren, de Mozaiëk-rit naar De Zilk. Ook dit is inmiddels een traditie geworden en al meerdere jaren gehouden. Door sluiting van Het Witte Huis werd de startplaats het parkeerterrein van partycentrum La France in Oegstgeest. Dit heeft nog meerdere keren dienst gedaan als verzamelplaats.
 
 
Doorgaan:
Wat ik organiseerde was eigenlijk het enige wat er gebeurde bij de CCCO. Dit heeft er toe geleid dat de initiatiefnemers het dood hebben laten bloeden. Het einde van de CCCO was snel in zicht. Toen de organisatie van Kom in de Kas mij vroeg of het wel door zou gaan nu de CCCO er niet meer was heb ik het initiatief genomen om het door te zetten. Ik organiseer diverse bijeenkomsten en ritten. Omdat ik niet meer in Oegstgeest terecht kon ben ik op zoek gegaan naar een goede startlocatie. Die heb ik gevonden. De Brink in Noordwijkerhout is een prima verzamelplaats. Inmiddels is de benzine-pomphouder houder naast de Brink een van de sponsors. Daar mogen de mensen die verzamelen altijd gratis gebruik maken van het toilet en ze kunnen er koffie en versnaperingen kopen.
Ik heb geen club maar inmiddels wel een site waarop je nu te gast bent.
 
Groeien:
Ik heb ruim driehonderd e-mail adressen van mensen die ik regelmatig op de hoogte stel van mijn activiteiten. Met het aantal adressen lijken ook de activiteiten te groeien. Er werd in 2010 voor het eerst een schildersfestival gehouden in Noordwijkerhout. Ook daar werd ik gevraagd om iets te organiseren maar dan alleen voor oldtimers van Franse makelij. Dit is nu meerdere keren gehouden. Het is een kleinschalig gebeuren wat rondom de Witte Kerk van Noordwijkerhout wordt opgeluisterd met Franse voertuigen. Op een zondag in oktober verzamelen we zoals eerder gezegd op de Brink. Na een korte rit komen de voertuigen dan bij het schildersfestival. De voertuigen worden tussen de schilders gezet. Zo dragen zo hun steentje bij en geven tastbaarheid aan het Franse gevoel.
 
Nieuwe (oude) auto:
Al meerdere keren heb ik het thuis gehad over het opknappen van de MG-B. Wille het niet dat het financieel niet uit kwam. Ook leek het zo dat de auto verkopen en een betere versie terug  kopen een slimmere optie bleek te zijn dan de oude opknappen. In 2012 was er weer ruimte in ons budget. Omdat een kennis uit Noordwijk een mooie MG-B te koop had werd onze MG-B in het blad gezet van de MG Club en in de Auto-Motor Klassiek. Op de advertenties kwam slechts één reactie. Twee heren kwamen kijken en vonden de prijs te hoog waardoor de MG bleef waar hij was. Na navraag of de MG van de kennis nog beschikbaar was heb ik in 2014 nog een poging gedaan. Hier kwamen vele reacties op. Meerder haakte na het zien van foto’s meteen af. Een paar heren kwamen kijken om te constateren dat  er te veel opgekapt moest worden en er dus vanaf zagen. Toen er een handelaar kwam die ook in oldtimers handelde was de deal snel gemaakt en werd mijn MG na veertien jaar opgeladen op een zogenaamde ambulance. Met toch wel een dubbel gevoel, het was mijn eerste liefde op leeftijd, werd afscheid genomen van een eerste oldtimer tijdperk. Maar…snel werd de kennis gebeld en de opgeknapte MG naar mijn eigen garage gereden waar hij nu staat te blinken. Op de site is hij te zien op de foto. Het is toevallig, net als de vorige, ook een zwarte MG-B. deze is uit 1979. Maar deze auto is keurig opgeknapt en de rubber bumpers zijn op een goede manier vervangen voor chromen. Ik hoop hier minstens net zo lang plezier van de hebben als van de MG die verkocht is.
 
Toekomst:
Waar dit alles toe leidt in de toekomst weet ik niet. Maar zolang ik het kan doen, hoop ik bijeenkomsten en ritten te organiseren. Het verzamelen op de Brink en met name het vertrek van een bonte stoet voertuigen is het mooiste wat er is. Ik blijf er naar streven om alles gratis aan te bieden.
Ik wordt regelmatig benaderd door mensen die iets willen organiseren en mijn inmiddels vergaarde kennis en natuurlijk mijn oldtimerbestand willen gebruiken. Als het mij aanstaat wil ik hier wel aan meewerken. 
Al met al een leuke hobby die ik op deze manier kan delen met lotgenoten die er net zo over denken.
Laten we met z’n allen veel LOL beleven aan onze prachtige verzameling voertuigen. Als we samenkomen en rond rijden en de blij verraste gezichten van voorbijgangers zien dan blijkt dat we niet de enige zijn die dit leuk vinden.
René van Houten
 

 

 

 

Copyright © 2013. liefdesopleeftijd